Home » Ettelbruck-Amstenrade

 

Het Ettelbruck-Amstenrade virus!

Ik weet niet anders dan dat in de verschillende huizen in onze woonkamer de foto hing van mijn vader op een racefiets, in renners kleding en met echte renners schoenen. Het is een fiets zonder versnellingen en zonder remmen. Het moet een zogenaamde baanfiets zijn geweest.

Hij praatte er bijna nooit over maar we hoorden wel dat er in Amstenrade een wielerclub is geweest en dat hij lid was van die club. We hoorden ook toen nog in Limburg bekende namen zoals die van renner Joep {Jupke} Franssen. Waar de wedstrijden werden gereden, op grasvelden of op de weg, weet ik nu nog niet. Wel was er in Oirsbeek een echte wielerbaan. Een cementen kuip met aan een kant een steile kant en aan de andere kant een minder steile kant. We hebben er vaker met enkele jongens uit Amstenrade gefietst en zijn daarbij ook vaker behoorlijk pijnlijk gevallen. Een van die jongens was Ton Stroucken. Ton zou later sportfotograaf worden en  Tour de France specialist.

Toen mijn zus Annie mij in de Paralelstraat had leren fietsen en ik mijn eerste tweedehandse fiets kreeg, begon ik meteen de spatborden en bagagedrager te demonteren. Ik werkte toen als leerling bij een fietsenmaker en kon dus aan de spullen komen om er een “renfiets” van te maken.

Van de bekende wielrenner Joep Savelsberg uit Hoensbroek kreeg ik nog twee echte racewielen met houten velgen en echte tubes. Ik heb ze nooit kunnen gebruiken want echte tubes kon ik echt niet betalen.Schijnbaar is mijn fiets later toch een echte renfiets geworden want ik kon deelnemen aan twee wedstrijden als beginneling. In Munstergeleen eindigde ik met het peloton en in Wijnandsrade viel ik en brak mijn voorvork.

Mijn vader, die gehoopt had dat ik misschien zijn opvolger zou worden, hield het toen wel voor gezien en was niet meer in mij als wielrenner geïnteresseerd!

 

 

FB_IMG_1453449163205papinwielerclubamstenraDE.jpg
IMG_1002.jpg

Toen kreeg onze Annie verkering met Gerrit Luchies, een echte renner!! Gerrit fietste elke zondag in het seizoen ergens in Zuid Limburg een wedstrijd.Het waren de kermis- of mijnwerkers koersen. Mijn vader en ik gingen dan meestal op de fiets mee naar die wedstrijden. Wij waren dan ook zijn verzorgers die voor drinken tijdens de wedstrijd zorgden. Gerrit behaalde enkele successen maar stopte toen zijn bedrijf, een schoenmakerij, te veel tijd opeiste en hij niet meer aan trainen toekwam.

Enige jaren later begon mijn broer Wiel te fietsen en die bleek wel succes te hebben. Hij won verschillende wedstrijden, werd kampioen van zijn wielerclub en bezorgde mijn vader, die hem ondertussen vreselijk verwende en voortrok, toch het gevoel van een opvolger.

In die tijd werkte enkele jonge mannen uit Amstenrade in Luxemburg. In de vrije uren fietsten ze voor hun plezier daar gezellig rond. Tot dat iemand op het idee kwam eens naar huis te fietsen en daar zien wie  daar de snelste zou zijn. Ze zouden samen fietsen en 10 km voor het einde stoppen en dan opnieuw starten en er een wedstrijd van maken. In Amstenrade, op de Hoofdweg voor het Cafe  van Cep zou een finishlijn worden getrokken en daar zou worden gesprint.

IMG_0957fotohartheiwiel.jpg
/assets/img/placeholder-select.nl-NL.svg

Ettelbruck-Amstenrade was geboren. Een destijds bekende Limburgse renner, Jan Hugens, reed mee en daarna was er elk jaar meer interesse om de 185 km van Ettelbruck naar Amstenrade te fietsen. Enige middenstanders en een kastelein sponsorden hun eigen ploegen. Het werd een echt jaarlijks dorps gebeuren, compleet met drie dagen een grote feesttent op de markt en optredens van bekende Nederlandse sterren zoals  Rita Corita en Rob de Nijs.

Wiel reed ook eens mee en won toen de wedstrijd! Gehuldigd in de feesttent voelde niet alleen hij, maar ook vader Crijns, zich geweldig. Na die huldiging zei ik tegen hem dat 185 km nu ook weer niet zo heel veel was!! Probeer het maar eens, zei hij en ik antwoordde spontaan dat ik het volgende jaar zou meefietsen! Daar houd ik je aan , was zijn antwoord.

Het volgend voorjaar kwam hij er inderdaad op terug. Ik had het beloofd dus terugkrabbelen was er niet bij. Ik heb toen een mooie Eddy Merckx fiets gekocht bij Jan Willems in Nuth en ben begonnen te trainen. Met succes! Ik fietste de wedstrijd uit en werd zelfs gehuldigd als de meest strijdlustigste renner van de wedstrijd!